Δήμητρα Δελακούρα - Στης ξερολιθιάς τη λήθη

Εγώ…

που τη σκέψη βασάνιζα
μ’ ανθομύρα κι αγάπανθους...
που μελάνι από βότανα
είχε η πένα – φτερό,

που η γραφή – σφυροκάλεμο
πλείστα μάρμαρα σκάλιζε –
πεταλούδες και μέλισσες,
για μι’ αγάπης καημό.

Με θυμάστε, - φαντάζομαι…
μ’ ανθογύρη και πέταλα...
που δινόμουν στον έρωτα...?
Τώρα, δεν έχω εγώ…

Ήρθαν μέρες, - ανάθεμα!
και μου πήραν τα ολάνθιστα,
και τα δέντρα μου πήρανε…
Μην οι λύκοι, ως εδώ…?

κι όλα γύρω τερμάτισαν
και βυθίστηκε η άνοιξη,
τ’ ανθομύρα, τα πέταλα,
κι όλ’ ανέσπερα, εδώ?

Μην τα χρόνια, πια δίσεκτα?
Μη φαντάζομαι, ανάποδα?
Μη τα δέντρα δεν πότισα?
Μην τρελάθηκα, εγώ?

Μην σταυρούς, ονειρεύομαι
και φαντάζομαι, μνήματα?
Μην εγώ, χρόνια πέθανα
και δεν είμαι πια εγώ?

Ή δεν έχω πια δύναμη…
Ή δεν έχω τη δύναμη…
Μήπως είμαι η αδύναμη,
και δεν έχω πια Εγώ?

Θα ξεσκίσω τη σάρκα μου!
Θα γκρεμίσω τα σύμπαντα!
Μα σ’ αυτούς, ούτε υπόκλιση!
Μον’ στον έρωτα, εγώ…

© Δήμητρα Δελακούρα

Δήμητρα Δελακούρα - Blog 2