Translate

Τρίτη, 2 Ιουνίου 2015

Ειρηάννα Γιαλιτάκη - ΑΥΡΑ ΚΑΙ ΑΝΕΜΟΣ




Όταν η Αύρα πλησίασε τον Αγέρα
μαγεύτηκε από το ελεύθερο στοιχείο του.
Ερωτεύτηκε αμέσως και προσπαθούσε να προλάβει την ταχύτητα του.
κι όλο προσπαθούσε, ξανά και ξανά
και μόλις πλησίαζε και την δρόσιζε λιγάκι ξεμάκραινε πάλι.
Η Αύρα δεν μαρτυρούσε τι ένιωθε από φόβο.
Φόβο μήπως και νιώσει ο Αγέρας άσχημα.
Και εκείνος εκεί, έτρεχε, δεν έδινε σημασία,
δεν έβλεπε πως εκείνη υπέφερε.
Περνούσε ο καιρός και εκείνη εκεί, αλλά και εκείνος στα ιδία.
Κάποια μέρα η Αύρα τον πλησίασε τόσο
που κατάφερε να του πει “σε αγαπώ” και εκείνος την κοίταξε
και της χαμογέλασε, “και εγώ σε αγαπώ, μα πρέπει να τρέξω”
και έφυγε πάλι.
Η Αύρα δάκρυσε, μα τα μάτια σκούπισε
και έμεινε να κοιτά στον ορίζοντα πότε θα φανεί πάλι ο καλός της.
Πέρασε κι άλλος καιρός, πολύς, με βουβή προσμονή
και αγάπη, με υπομονή, με παράπονο και μοναξιά.
Αποφάσισε να φύγει.
“Δεν με αγαπά” σκέφτηκε…
Δεν του είπε τίποτα και ένα πρωί απλώθηκε στην φύση
και έδωσε όλη της την αγάπη εκεί.
Με ένα πέπλο δροσιάς σκέπαζε την πλάση από τότε.
Ο Αγέρας δεν άργησε να καταλάβει την απουσία της.
Κάθε φορά τον ακολουθούσε και του άρεσε
χωρίς να έχει δώσει σημασία σε αυτό το συναίσθημα.
Ήταν σίγουρος πως πάντα θα είναι εκεί να τρέχει δίπλα του,
κάθε φορά και έτσι δεν ανησυχούσε.
Μα εκείνο το πρωί δεν αισθάνθηκε την Αύρα πουθενά.
Πάγωσε και έτρεξε να την βρει.
Από τότε παγώνει όπου περνά και δεν την βρίσκει.
Παγώνει από αγωνία και από την έλλειψη της αγάπης
που είχε και δεν λογάριαζε.
Μα ήταν αργά πια...
Ότι αφήνεις σε αφήνει.

Ειρηάννα Γιαλιτάκη

3 σχόλια :