Αθανάσιος Χριστόπουλος - Φίλευμα

Στον κήπον των Χαρίτων
 ο Έρωτας μου ήτον,
κι εγώ μ΄αυτόν κι η νέα
 η Χάρη η ωραία,
κι η άνοιξη μαζί.
Κι εκεί φιλεύουμάσθουν
 και συνευφραίνουμάσθουν
 συμπαίζοντας, γελώντας,
τον Έρωτα φιλώντας
 φωνάζοντας να ζει.
Τ΄ αηδόνι κελαηδούσε,
ο Έρωτας κερνούσε
 φιλιά με το ποτήρι,
και μ΄ ένα ανεμιστήρι
 αέριζε συχνά.
Κι εμείς αγκαλιασμένοι,
μες στ΄ άνθη κυλισμένοι
 φιλιόμασθουν στα χείλη,
σαν σύμψυχοι δυό φίλοι,
φιλήματα πυκνά.
Κι απάνω στα πυκνά μας
 γλυκά φιλήματά μας
 εγώ κι η Χάρ΄ η νέα
 στα χόρτα τα ωραία
 και στ΄ άνθη τα πολλά
 κοιμηθήκαμε τέλος
 μες στ΄αηδονιού το μέλος,
κι αέριζεν ο Έρως
 απ΄το ΄να στ΄άλλο μέρος
 φυσώντας απαλά.

Από τα Λυρικά, έκδ. Ευαγ. Καμηνάρη, Βιέννη 1811
 

Διαβάστε επίσης: Αθανάσιος Χριστόπουλος

Πηγή