Μυρτιώτισσα - Έρωτας τάχα

Αγκαλιασμένο ζευγάρι.

Έρωτας τάχα να ‘ν’ αυτό
που έτσι με κάνει να ποθώ
τη συντροφιά σου,
που σαν βραδιάζει, τριγυρνώ
τα φωτισμένα για να δω
παράθυρά σου;

Έρωτας να ‘ναι η σιωπή
που όταν σε βλέπω, μου το κλείνεις
σφιχτά το στόμα,
που κι όταν μείνω μοναχή,
στέκω βουβή κι εκστατική
ώρες ακόμα;

Έρωτας να ‘ναι ή συμφορά,
με κάποιου αγγέλου τα φτερά
που έχει φορέσει,
κι έρχετ’ ακόμη μια φορά
με τέτοια δώρα τρυφερά
να με πλανέσει;

Μα ό,τι και να ‘ναι, το ποθώ,
και καλώς να ‘ρθει το κακό
που είν’ από σένα·
θα γίνει υπέρτατο αγαθό,
στα πόδια σου αν θα σωριαστώ
τ’ αγαπημένα.

Διαβάστε επίσης: Μυρτιώτισσα
Πηγή: Ποιείν

Σχόλια

Διαβάστηκε περισσότερο τον τελευταίο μήνα

Μάριο Μπενεδέτι - Τὸ ἄλ­λο Ἐ­γὼ

Γκυστάβ Κουρμπέ

Κική Δημουλά - Γράμμα

Τέλλος Άγρας - Τῆς ζωῆς τὰ ρόδα

Νίκος Καμπάς - Η λίμνη

Χόρχε Μπουκάι - Ο κισσός και η βελανιδιά

Γεώργιος Δροσίνης - Ὁ βιολιστής

Αλέξανδρος Βλαχιώτης - Όραμα - Ένωση

ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ - ΒΕΛΛΟΥ - Θα γίνω Ρίτσος και βάλε

Χουάν Ραμόν Χιμένεθ