Γκυστάβ Κουρμπέ Ο Γκυστάβ Κουρμπέ (γαλ. Jean Désiré Gustave Courbet , 10 Ιουνίου 1819 - 31 Δεκεμβρίου 1877) ήταν Γάλλος ζωγράφος, μια από τις επιβλητικότερες μορφές της Γαλλικής τέχνης του 19ου αιώνα. Θεωρείται από τους πρωτεργάτες του Ρεαλισμού. Συνέβαλε επίσης στη μετέπειτα εξάπλωση του Ιμπρεσιονισμού, καθώς υποστήριξε την δημιουργική ελευθερία του καλλιτέχνη, τάχθηκε υπέρ της αυτονομίας του και προώθησε τις εκθέσεις τους. Στους πίνακές του φιλοτέχνησε μια σειρά από εντυπωσιακά έργα, με εικόνες και από την αγροτική ζωή, πράγμα που τον χαρακτήρισε κι ως επαναστατική μορφή, ειδικά όταν πήρε μέρος στη Γαλλική Κομμούνα του 1871. Με το τέλος της Κομμούνας συνελήφθη, δημεύτηκαν οι πίνακές του κι έπειτα εξορίστηκε και πέθανε στην Ελβετία. Βιογραφικό Γεννήθηκε στο μικρό αγροτικό χωριό Ορνάν (Ornans), κοντά στην Μπεζανσόν του Νομού Φρανς-Κοντέ (Franche-Compté) το 1819, από εύπορους αγρότες και πήρε τη βασική του εκπαίδευση εκεί. Το 1837 ξεκινά...
Ήταν προχθές κορίτσια στο χορό όλα λουλούδια, όλα μυρωδιά, αχ! τ’ αγαπούσα όλα, και θαρρώ και γι’ άλλα τόσα μού’μενε καρδιά. Το κρίμα μου το λέγω, δεν μπορώ ατάραχος να δω την ομορφιά. Αχ! με της λίμνης μοιάζω το νερό που ό,τι περνά αφήνει ζωγραφιά. Μ’ αν ζωγραφίζ’ η λίμνη καθετί, περνάει αυτό κι’ η ζωγραφιά περνά. Και μοναχά του ουρανού κρατεί τη ζωγραφιά πιστά, παντοτινά. Άφησε όλοι να με λεν τρελό και μη σε μέλλει, αγάπη μου χρυσή. Αν είμαι λίμνη, μ’ όλες αν γελώ, ο ουρανός της λίμνης είσ’ εσύ. Διαβάστε επίσης: Νίκος Καμπάς Πηγή
Στον κήπο ενός παλιού, εγκαταλελειμμένου σπιτιού, φύτρωσαν την ίδια μέρα ένας κισσός και μια βελανιδιά. Ο πρώτος κατάλαβε αμέσως πως ο δρόμος του ήταν ο ουρανός και προορισμός του ο ήλιος, χάρη στον οποίο γεννήθηκε. Έπρεπε να αφιερώσει όλο του το είναι για να στραφεί προς το φως. Και, πιστός στην απόφασή του, σύρθηκε με λίγη αηδία μέχρι τον τοίχο, τον μοναδικό τοίχο του παλιού σπιτιού που στεκόταν όρθιος, κι άρχισε να σκαρφαλώνει πάνω του. Ο δεύτερος βλαστός, της βελανιδιάς, αισθάνθηκε πως χρώσταγε την ύπαρξή του στη γη, το νερό και τα ορυκτά που τον είχαν θρέψει στις πιο σκοτεινές του μέρες. Ήξερε πως χρειαζόταν τον ήλιο, αλλά, για να μπορέσει να στρέψει τα κλαδιά του προς αυτόν, έπρεπε πρώτα να φτιάξει ένα σταθερό κορμό, που πάνω του θα αναπτύσσονταν τα κλαδιά. Η διαίσθησή του, του έλεγε πως πρώτα χρειαζόταν σταθερές ρίζες. Για κάποιον καιρό, οι δύο νεοφερμένοι κάτοικοι του κήπου αφιερώθηκαν ο καθένας με τον τρόπο του στην ανάπτυξή τους. ...
...Σκέψου τον άνθρωπο, στο κέντρο εσύ. Αγγίζεις του χρόνου την ύλη. Οι ώρες καράβι. Στον χρόνο ταξιδεύεις. Της ζωής ο ποταμός, χείμαρρος ορμητικός. Δροσίζουν τα μελτέμια τη φωτιά. Ο χειμώνας δρόμος μυστικός. Ανηφόρα ή ψευδαίσθηση, στη γη σε κρατά με αόρατα δεσμά. Ανέμου οράματα. Μυσταγωγία σε δείπνο φανερό. Ελαφρύς... ένωση βροχής. Αναβλύζουν οι πηγές τ' όνομα σου. Δίνεις νόημα στου διαβάτη το δρόμο... Το ποίημα περιλαμβάνεται στο "Ανθολόγιο Ποιήσεως" Φθινόπωρο 2016 των εκδόσεων Όστρια. Αλέξανδρος Β.
{Θα γίνω Ρίτσος και βάλε} αυτό είπε ο ανόητος, κάτι στίχους έψαχνε στα όνειρα του τα βλακώδη, λίγη χαρά να νοιώσει. Δεν ήταν ούτε καν ιππότης απάντηση να δώσει... Είναι της τέχνης δυστυχία, ψεύτικος είναι γιαλαντζί, τι να του πει κανείς, σε αγωνιώδεις λέξεις, πνίγηκε ο δυστυχής... Κανένα δεν συμφέρει στίχους ξένους να κλέβει. κι όποιος μορφασμούς κάνει, ας πνίγει σε ποίησης βάθη. Οι στίχοι του ας γίνουν στάχτη, φόβος να τον πιάσει. Με σκληρό τρόπο να μάθει ότι κλεμμένοι στίχοι, δεν θα έχουν τύχη, στον χρόνο ψεύτης, ποτέ δεν έχει κρατήσει. Ξεχασμένοι θα μείνουν, οι δικοί του στίχοι..., Τον μέγα Ρίτσο σε δέκα του ζωές, όσο και να προσπαθήσει, ότι και να κάνει, δεν τον φτάνει, μην θε να μας τρελάνει... ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ - ΒΕΛΛΟΥ
Ο Χουάν Ραμόν Χιμένεθ, πορτραίτο από τον Χοακίν Σορόγια Ο Χουάν Ραμόν Χιμένεθ (Juan Ramón Jiménez Mantecón, 24 Δεκεμβρίου 1881 - 29 Μαΐου 1958) ήταν Ισπανός ποιητής. Αρχικά ταξίδεψε στη Γαλλία, στην Ιταλία και στην Ελβετία, αλλά αναγκάστηκε κατόπιν να ζήσει για έξι περίπου χρόνια σε σανατόριο. Σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο της Σεβίλης, αλλά δεν τελείωσε τις σπουδές του, γιατί πήγε στις ΗΠΑ, όπου γνώρισε και κατόπιν παντρεύτηκε τη Ζηνοβία Καμπρουμπί, μεταφράστρια του Ταγκόρ. Τα πρώτα του ποιήματα, που εγκαινίασαν μαζί με τον ποιητή Αντόνιο Ματσάδο τη μεγάλη εποχή της ισπανικής ποίησης του 20ού αι., δημοσιεύτηκαν το 1900 με τον τίτλο «Θλιμμένοι σκοποί» και φέρουν φανερά την επίδραση του συμβολισμού. Η έκρηξη του ισπανικού εμφύλιου πολέμου (1936) τον ανάγκασε να μείνει εξόριστος στο εξωτερικό μακριά από τον αγώνα που δίχαζε την πατρίδα του και να ζήσει τον περισσότερο καιρό τόσο στις ΗΠΑ, όσο και στο Πουέρτο Ρίκο. Στο έργο του διαφαίνεται μία έντονη προσπάθεια για την ι...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου