Στιχοποιήματα και κείμενα

    Αντιστέκεσαι τα κύματα με μανία. Αγωνιάς να ξεφύγεις χτυπώντας τη θάλασσα. Μα αυτή καλή μου είσαι εσύ... Πώς να πας κόντρα στη ψυχή! Το χρώμα της το βλέπεις  είναι μωβ βαθύ... Χάνεσαι,σε καταπίνει, τη βρίζεις, τη μισείς και αυτή φουσκώνει πιο πολύ. Σταμάτα λίγο και κοίτα. Δες την απεραντοσύνη της, την αδάμαστη ομορφιά της, σε θέλει σύμμαχο, συμφιλιώσου μαζί της και θα γίνει γαλάζια, μίλα της γλυκά και θα σε αγκαλιάσει, δέξου την όπως είναι και θα σε κάνει ευτυχισμένη!!! ΜΑΡΙΖΑ

ΚΥΜΑ   ΒΟΥΒΟ.. Κύμα που βράδιασες στο πέλαγο σε υδάτινο κομμάτι ξέφραγο ποια Αμφιτρίτη σε φυλάει ποια Νηρηίδα σ' αγαπάει.. Ποιος Ποσειδώνας σε προσέχει και ποια Γαλάτεια σε έχει για φυλαχτό και για στολίδι ποια Θέτιδα μάτι και φρύδι.. Και ποια αλμύρα σε γεμίζει και λίγο -λίγο σε κερδίζει που ειν' ο βυθός που σε βυθίζει και στα κοράλλια σ' αρμενίζει..     Κύμα βουβό ταξίδεψε με με όνειρα νανούρισε με με τον αφρό σου σήκωσε με και στην Ιθάκη γύρισε με.. Κύμα που απλώνεις αλισάχνη που ιστό ανοίγεις σαν αράχνη απ' τα παλιά τα χρόνια ακόμη για σένα μ' έφαγαν οι δρόμοι… Γ.    Μάγιατζης    26-6-2014

ΙΣΩΣ   ΞΕΧΑΣΩ   … ΙΣΩΣ .. Φωτιά και σίδερο ξερνά το μίσος των ανθρώπων ο πόλεμος απλώνεται στα σύνορα του κόσμου και ξέρω μάτια μου γλυκά δεν είναι ο δικός μου έχει σφραγίδα τύραννου και βία άλλων τόπων.. Εγώ αγάπη γύρευα γι αγάπη σου μιλούσα και ήρθαν όλα ανάποδα στη δίνη του πολέμου όσο και να προσπάθησα δεν μπόρεσα ποτέ μου να πω πόσο σε ήθελα, και πόσο σ' αγαπούσα.. Να πάρω ρόδο του Μαγιού και γιασεμί τ' ανέμου να σου στολίσω τα μαλλιά που λεύτερα ανεμίζουν που την φτωχή μου την καρδιά με χρώματα γεμίζουν για να σου κλέψω δυο φιλιά και να χαθώ ανθέ μου στη δύση στην ανατολή στου ουρανού το βάθος όπου ανθίζει ο έρωτας και σβήνει κάθε λάθος που άφησε ο πόλεμος και σφράγισε το μίσος ….κι ίσως ξεχάσω ….ίσως…. Γ.    Μάγιατζης    22-6-2014

Το ξέρω, τα όνειρα δεν έχουν ημερομηνία λήξης... Κάποια όμως καταναλώνονται σε λάθος στιγμή από λάθος ανθρώπους Κάποια άλλα καταναλώνονται από τη ρουτίνα Και μερικά δεν έχουν καν ημερομηνία παραγωγής Αυτά, τα τελευταία, είναι και τα πιο επικίνδυνα... Μένουν ανεκπλήρωτα, ανείπωτα ακίνητα σαν δείκτες σε ρολόι σταματημένο Σου δείχνουν την ώρα σε περιμένουν να ξυπνήσεις απ'το λήθαργο και να τα συναντήσεις σκοτώνουν τη θλίψη και γεννούν ελπίδες... Μα είναι και τα πιο ακραία, ικανά να σε τρελάνουν πριν καν τα ονειρευτείς... dream light - Ονειρόφως

Ήταν μια Αυγουστιάτικη νύχτα, μια ζεστή και πνιγηρή Αυγουστιάτικη νύχτα. Γδύθηκαν σβέλτα και έπεσαν στο κρεβάτι, δίχως καληνύχτα.  Εσχάτως είχαν κόψει ακόμα και αυτό.  Ούτε καλημέρα, ούτε καληνύχτα, ούτε ένα υποτυπώδες ενδιαφέρον για το πώς κύλησε η μέρα του καθενός. Τίποτα. Βυθισμένοι στις εσώτερες σκέψεις τους, αγνοούσαν ο ένας τον άλλο, θαρρείς συμφωνημένα.   Μ' όλη την αποπνικτική ζέστη, το αμυδρό αεράκι έφερνε την μυρωδιά των γιασεμιών κατευθείαν στα ρουθούνια της και, ρουφώντας επιδεικτικά την μύτη της, εισχωρούσε ως τα πνευμόνια της το γλυκό άρωμα, ένα άρωμα που της θύμιζε πολλά. Τον πήρε κατευθείαν ο ύπνος, και έτσι της δόθηκε η ευκαιρία να τον παρατηρήσει, ενδεχομένως να γνωρίσει αυτό το πρόσωπο απ' την αρχή. Έχασκε πέρα το στόμα του, μισάνοιχτο, χαράζοντας από την άκρη των λαξεμένων χειλιών του μέχρι το μαξιλάρι ένα μονοπάτι υγρό από σάλια. Η ανάσα του ήταν έντονη, ακουγόταν κοφτή και σφυριχτή, και το πρόσωπο του -Ώ το πρόσωπο του!- φάνταζε μακάρι...

Όρνιο μεγάλο, φθονερό τη σάρκα του ξεσκίζει, σκοτάδι μαύρο, παγερό την ύπαρξή του πνίγει. Λευκό σεντόνι ψάχνει να πιαστεί μα ολόγυρά του βράχια και το όρνιο πάνω του χοροστατεί σαν δήμιος δίχως μάτια. Θύμησες Ερινύες τον τυλίγουν με το φουλάρι τους τον πνίγουν. Μα σαν θα ΄ρθεί η νύχτα η ποθητή το κορμί ξανά θα γιατρευτεί  με ένα θεό αθάνατο να τον περιγελά... ΜΑΡΙΖΑ

ΑΣΩΜΑΤΑ   ΠΛΑΣΜΑΤΑ.. Ασώματα πλάσματα στης γης τα χαλάσματα σε διάφανο φόντο στημένα στον πόντο.. Ενόραση έμφυτη ζωή μου απέριττη ζωή μου δική μου στενή φυλακή μου.. Το μέλλον προβλέψατε το βήμα μου κλέψατε αιώνες στο λούκι ψυχή σε καβούκι.. Χρησμοί εκπληρώθηκαν κατάρες απλώθηκαν κουτιά και Πανδώρες καρφώνουν τις ώρες .. Ασώματα πλάσματα σκιές και φαντάσματα που με κυβερνάτε σα φίδια γλυστράτε… Γ.    Μάγιατζης    24-6-2014

ΑΠΟΨΕ.. Κράτησα γη και ουρανό στις πλάτες μου για σένα να μη σου πέσουνε βαριά τα χρόνια της αγάπης δεν δίστασα και σήκωσα όλα τα απελπισμένα τα βάσανα που η αυγή τα έκανε δικά της.. Στις καλαμιές σταμάτησα λίγο να ξαποστάσω το κουρασμένο βλέμμα μου να πιάσει τη σκιά σου            του φεγγαριού που κουβαλάς τη γλύκα να προφθάσω να πάρω από τα μάτια σου πριν γύρεις τη ματιά σου.. Κομμάτια της αγάπης μας στον ουρανό διπλώνουν κομμάτια που τα γύρευα στου λιμανιού την άκρη τον πόνο αγκυροβόλησα στα μάτια που βουρκώνουν κι έριξα μες στη θάλασσα το τελευταίο δάκρυ.. Απόψε που ψυχορραγεί στη λίμνη η ανεμώνη απόψε που το δειλινό τέλος κι αρχή δεν έχει απόψε χάνει ο έρωτας κι η αγάπη μένει μόνη απόψε μες στα μάτια μας μια καταιγίδα τρέχει… Γ.   Μάγιατζης     21-6-2014