Στιχοποιήματα και κείμενα

Ουαρσάν Σάιρ «Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα του, εκτός αν πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία τρέχεις προς τα σύνορα μόνο όταν βλέπεις ολόκληρη την πόλη να τρέχει κι εκείνη οι γείτονές σου τρέχουν πιο γρήγορα από σένα με την ανάσα ματωμένη στο λαιμό τους το αγόρι που ήταν συμμαθητής σου που σε φιλούσε μεθυστικά πίσω από το παλιό εργοστάσιο τσίγκου κρατά ένα όπλο μεγαλύτερο από το σώμα του αφήνεις την πατρίδα μόνο όταν η πατρίδα δε σε αφήνει να μείνεις. κανένας δεν αφήνει την πατρίδα εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγά φωτιά κάτω απ΄ τα πόδια σου ζεστό αίμα στην κοιλιά σου δεν είναι κάτι που φαντάστηκες ποτέ ότι θα έκανες μέχρι που η λεπίδα χαράζει απειλές στο λαιμό σου και ακόμα και τότε ψέλνεις τον εθνικό ύμνο ανάμεσα στα δόντια σου και σκίζεις το διαβατήριό σου σε τουαλέτες αεροδρομίων κλαίγοντας καθώς κάθε μπουκιά χαρτιού δηλώνει ξεκάθαρα ότι δεν πρόκειται να γυρίσεις. πρέπει να καταλάβεις ότι κανένας δε βάζει τα παιδιά του σε μια βάρκα...

Σιχαίνομαι ν' ακολουθώ, σιχαίνομαι και να καθοδηγώ. Να υπακούω; Όχι! Και να κυβερνώ; Ούτε και τούτο! Όποιος δεν φοβάται τον εαυτό του φόβο δεν προκαλεί. Και μόνον όποιος φόβο προκαλεί μπορεί να οδηγήσει άλλους. Σιχαίνομαι ακόμη και να καθοδηγώ τον εαυτό μου! Μ' αρέσει, όπως στα ζώα του δάσους και της θάλασσας να χάνομαι για λίγο να κάθομαι ανακούρκουδα σε μια ερημιά και να στοχάζομαι να ξαναφέρνω πάλι πίσω τον εαυτό μου από μακριά πλανεύοντας τον για να γυρίσει ξανά σ' εμένα. Μετάφραση: Αλέξανδρος Σ. Αλεξάνδρου   Πηγή:  24 γράμματα Διαβάστε επίσης:  Φρίντριχ Νίτσε

Έρωτες ημιτελείς. Οι ανήθικοι προσφέρουν διδάγματα ηθικής. Όλα στα γραπτά είναι γραμμένα σοφά. Μόνο οι ζωές διαλύονται. Κι εσύ προσπαθείς, με δανεικές ανάσες να πορευτείς. Με τις προσευχές δε φυτρώνουν φτερά. Ίσως είσαι ο μοναχικός... που στο λιμάνι περπατά. Περνάς δίπλα απ' τον Πήγασο που πλέον αγνοείς. Λες βαρέθηκες, τις ίδιες να κάνεις διαδρομές. Τότε άλλαξε τες, ψιθυρίζει στο μυαλό σου ο σοφός. Αλήθεια ποιος είναι αυτός; είχε άραγε κάποια αξιόλογη αποτυχία; και αν ναι, ξαναπροσπάθησε; .γύρνα το κεφάλι αριστερά, ένα αυτοκίνητο περνά. Τώρα που διέσχισες το δρόμο, στο πεζοδρόμιο ξανασκέψου. Τίποτα δε φταίει μα και όλα μαζί μπορούν να φταίνε. Ίσως το μυαλό σου... άλλωστε εσύ είσαι ο μοναχικός, θυμάσαι; εσύ είσαι που αρκέστηκες σ' έναν έρωτα μισό καθοδηγήθηκες από κάποιον πιο “σοφό”. Όταν αγνοείς τον Πήγασο σε αγνοεί και αυτός. Όταν αρνείσαι σε αρνούνται, δε συμβαίνει όμως το ίδιο με την αποδοχή. .γύρνα το κεφάλι σου δεξιά, ένα...

Οι σκιές δε φωνάζουν (Shadows never scream) Βρὲ ἴσκιε μου γιατί μ᾿ ἀκολουθεῖς; Δὲ μ᾿ ἀφήνεις μόνο μου νὰ τρέχω; Βρὲ ἴσκιε μου, δὲ πᾶς νὰ μοῦ χαθεῖς, πρέπει κι ἐσένα σύντροφο νὰ ἔχω; Πότε στραβὸ σὲ βλέπω πότε ἴσο, πότε μακρὺ σὰ σούβλα, πότε νᾶνο, τὴ μιὰ πηγαίνεις μπρός, τὴν ἄλλη πίσω σὲ ἀπαντῶ ἐδῶ, ἐκεῖ σὲ χάνω. Χωρὶς νὰ βλέπεις, πιάνεις ὅτι πιάνω, μὲ ὁδηγεῖς ἀλλὰ καὶ σ᾿ ὁδηγῶ. Καὶ τέλος πάντων κάνεις ὅτι κάνω καὶ εἶσαι ἄλλος, δεύτερος, ἐγώ. Βρὲ ἴσκιε μου, γιατί μ᾿ ἀκολουθεῖς; Βρὲ ἴσκιε μου δὲ πᾶς νὰ μοῦ χαθεῖς... Σὲ ἀπαντῶ στὸ σπίτι καὶ στὸ δρόμο καὶ μοῦ γεννᾷς πολλὲς φορὲς τὸν τρόμο. Διαβάστε επίσης:  Γεώργιος Σουρής (1853-1919) Πηγή:  Γεώργιος Σουρής - Ποιήματα

Μισὸν αἰῶνα πάλευα κι ἀπάνου γιὰ λευτεριὰ δικιά μου καὶ τῶν ἄλλων, κι ὅλο πιότερο μ᾿ ἔπνιγεν ὁ βρόχος, κι οἱ γενναῖοι, ποὺ μὲ πνίγανε, πιὸ δοῦλοι. Μὲ μπουκῶναν μωρὸ «Μεγάλη Ἰδέα» κρύβοντάς μου τὸν πιὸ αἱμοβόρο ὀχτρό μου: νά ῾μαι τοῦ ξένου ὁ πάτος, νὰ μισῶ καὶ νὰ καταφρονῶ τ᾿ ἀνόσιο πλῆθος. Τὰ σκολειά μου τὰ κλείνανε τὰ μάτια. Μοῦ τ᾿ ἄνοιγαν ἡ ζούγκλα τῶν Ὀλίγων καὶ τὰ «καταραμένα» τὰ βιβλία. Κι ὁλάνοιχτ᾿ ἀπομεῖναν ὡς τὸ τέλος. Ὅσο τὰ χρόνια ἀσπρίζαν στὴν κορφή μου, τόσο βαθιὰ μοῦ μάτωνεν ἡ ἐλπίδα. Μάθαινα πὼς ἡ ἀγάπη εἶναι δειλία κι ἡ καλοσύνη ἀγιάτρευτο κακό. Ἥρωας δὲν ἤμουν, μ᾿ ἔκαμνεν ὁ φόβος (ἢ θὰ σκοτώσεις ἢ θὰ σκοτωθεῖς) νὰ μεγαλώνω τὴ γλυκιὰ πατρίδα καὶ νὰ μικραίνω τὸ φτωχὸ λαό. Νὰ γελιέμαι πὼς ζῶ, ξεπόρτιζα ἔξω. Κάθε πατημασιά μου καὶ πληγή. Πιανόμουν ἀπὸ κάγκελα καὶ πόρτες μὴν πέσω – τὸ κουφάρι μου κι ὄχι ἐγώ! Μ᾿ ἄφησαν ὅλοι στὰ κακὰ ὑστερνά μου: γυναῖκες, συγγενάδια, ἄσπονδοι φίλοι. Κανεὶς νὰ μὲ βαστάει, νὰ...

«Γύριζε, μὴ σταθῇς ποτέ, ρίξε μας πέτρα μαύρη,  ὁ ψεύτης εἴδωλο εἶν᾿ ἐδῶ, τὸ προσκυνᾷ ἡ πλεμπάγια,  ἡ Ἀλήθεια τόπο νὰ σταθῇ μιὰ σπιθαμὴ δὲ θἄβρῃ.  Ἀλάργα. Μόρα τῆς ψυχῆς τῆς χώρας τὰ μουράγια.  Ἀπὸ θαμποὺς ντερβίσηδες καὶ στέρφους μανταρίνους  κι ἀπὸ τοὺς χαλκοπράσινους ἡ Πολιτεία πατιέται.  Χαρὰ στοὺς χασομέρηδες! Χαρὰ στοὺς ἀρλεκίνους!  Σκλάβος ξανάσκυψε ὁ ρωμιὸς καὶ δασκαλοκρατιέται.  Δὲν ἔχεις, Ὄλυμπε, θεούς, μηδὲ λεβέντες ἡ Ὄσσα,  ραγιάδες ἔχεις, μάννα γῆ, σκυφτοὺς γιὰ τὸ χαράτσι,  κούφιοι καὶ ὀκνοὶ καταφρονοῦν τὴ θεία τραχιά σου γλώσσα,  τῶν Εὐρωπαίων περιγελᾷ καὶ τῶν ἀρχαίων παλιάτσοι.  Καὶ δημοκόποι Κλέωνες καὶ λογοκόποι Ζωίλοι,  καὶ Μαμμωνᾶδες βάρβαροι, καὶ χαῦνοι λεβαντίνοι.  λύκοι, ὦ κοπάδια, οἱ πιστικοὶ καὶ ψωριασμένοι οἱ σκύλοι  κι οἱ χαροκόποι ἀδιάντροποι καὶ πόρνη ἡ Ρωμιοσύνη!» (1908) Διαβάστε επίσης:  Κωστής Παλαμάς Πηγή:  Κωστής Παλαμάς - Πο...

Σε χάιδεψε ο άνεμος ένιωσες ότι πιο κοντινό στην οικειότητα βούτηξες στη θάλασσα θαρρείς αισθάνθηκες τη συντροφικότητα. Το μυαλό σου πιο καθαρό από ποτέ. Ίσως είναι το σοκ που φέρνει την αλλαγή. Προλαβαίνεις λίγο να σκεφτείς, σταμάτησε η βουή. Θες να σ' αγαπήσουν... μάθε πρώτα, αν εσύ θέλεις να αγαπηθείς. Είναι που νομίζεις πως τώρα που έμεινες μόνη. Είναι που νομίζω πως τώρα που έμεινα μόνος. Ότι θα φωνάζουμε την αγάπη στα μαύρα σκοτάδια κι αυτή χαμένη δε θα μας ακούσει. Κοίτα γύρω σου, χιλιάδες άνθρωποι περιμένουν το ίδιο με εμάς. Κι όμως παραμένουμε μονάχοι. Περιμένουμε τους άλλους το πρώτο βήμα να κάνουν. Άπραγοι τους κοιτάμε. Πίστεψε με, τίποτα δε θα συμβεί αν δε μιλήσεις τίποτα... αν δε μιλήσουν. Ίσως έτσι έρθει το φως... όσο στις σκέψεις μας είμαστε πνιγμένοι τότε ναι, ίσως η αγάπη να είναι στο σκοτάδι χαμένη. Επειδή εμείς χάσαμε το δρόμο... Αλέξανδρος Β.

Η Μαριάμ Μιρζακχανί Η Μαριάμ Μιρζακχανί (Maryam Mirzakhani, στα περσικά: مریم میرزاخانی‎‎) ( 3 Μαΐου  1977 - 15 Ιουλίου 2017) ήταν Ιρανή καθηγήτρια μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ. Το 2014 βραβεύτηκε με το Μετάλλιο Φιλντς για το έργο της πάνω στη Γεωμετρία των Επιφανειών Ρήμαν και τα Δυναμικά Συστήματα. Ήταν η πρώτη γυναίκα και το πρώτο άτομο ιρανικής καταγωγής που βραβεύτηκε με το Μετάλλιο Φιλντς. Βιογραφικό Η Μαριάμ Μιρζακχανί γεννήθηκε στις 3 Μαΐου 1977 στην Τεχεράνη όπου φοίτησε στο λύκειο Φαρζανεγκάν. Το 1994 και το 1995 κέρδισε χρυσό μετάλλιο στη Διεθνή Μαθηματική Ολυμπιάδα. Σπούδασε μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Σαρίφ στην Τεχεράνη (Sharif University of Technology) και το 2004 υποστήριξε το διδακτορικό της στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Πέθανε από καρκίνο του μαστού. Ακολουθεί ολόκληρο το κείμενο στα Αγγλικά: Maryam Mirzakhani (Persian: مریم میرزاخانی‎‎‎; 3 May 1977 – 15 July 2017) was an Iranian mathematician and a professor of mathematics at St...

Elephants Dream from Blender Foundation on Vimeo . Μία ταινία κινουμένων σχεδίων που αφηγείται την ιστορία δύο ηρώων, οι οποίοι είναι παγιδευμένοι στο εσωτερικό μίας τεράστιας μηχανής.

Το εξώφυλλο της ποιητικής συλλογής Η περίληψη του βιβλίου (free ebook) Η «Νοσταλγία» εκδόθηκε το καλοκαίρι του 2016, από τις εκδόσεις Διάνυσμα. Είναι μια ποιητική συλλογή. Χαρακτηρίζεται από έντονο λυρισμό και συναίσθημα. Κατά κύριο λόγο στηρίζεται σε αληθινές ιστορίες που βίωσα με διάφορες γυναίκες κατά διαστήματα. Βέβαια βρίσκει κανείς στη συλλογή αυτή, και ένα ποίημα αφιερωμένο στην μεγάλη ηθοποιό  Έλλη Λαμπέτη που ως έφηβος κυρίως αλλά και μετά βέβαια θαύμαζα. Ακολουθεί απόσπασμα του βιβλίου: Μαζί  σου Ταξιδεύω μαζί σου, σε λιμάνια  του νου  μακριά  απ’ την  μέρα. Εκεί στο  σκοτάδι του  απείρου  που  γελάνε  τα  αστέρια. Ταξιδεύω  μαζί  σου, σε  βάθη  απόμακρα  των ωκεανών  σμιλεμένα  από  τις  γοργόνες  του  βυθού. Είναι  οι  φόβοι  μας  ψυχές που διψάνε για  αγάπη, μα στέρεψαν  τα  δάκρυα  και...