Translate

Κυριακή, 8 Μαρτίου 2015

Νίκος Καρούζος - Γυναίκα, πείσμα της Ασίας

 
Είσαι μια ήπειρος του στήθους απ΄ τα βάθη των φυλών
είσαι πλανόδια σαν το φεγγάρι
ο πόνος είναι πλοκαμός κι η αγάπη σου υδράργυρος
γυναίκα, πείσμα της Ασίας. 
Όταν αφήνεις ένα βλέμμα στις κοιλάδες να ωριμάζει 
καθώς οι άνεμοι το ταξιδεύουν ως τα ύψη 
νέμεσαι τα κλαδιά και χύνεις δηλητήρια μες στο φεγγάρι.
Μόνη σα φόνος κατοικείς τη συνείδηση 
συνωμοτώντας αντίκρυ στις θεότητες των πουλιών 
εσύ με μαύρα ποταμικά μαλλιά 
εσύ πάλι και πάλι με σκοτεινά μάτια. 
Λέω στον ήλιο να σταθεί χωρίς την αγαθότητα 
σχίζοντας το μεγάλο χρώμα του ονείρου 
στον ήλιο να σε πολεμήσει με βοερό θειάφι 
και να γκρεμίσει όλη τη θύμηση που με παιδεύει. 
Να οι καιροί στα βήματα σου μʼ έφεραν 
οι φυτικοί δεινόσαυροι τα ουράνια πλάτη 
μια δέσμη χαλαρή του αίματος έτοιμη να σκορπίσει 
τότε που φώναζα δίχως απόκριση: Θέλω να γίνω γαλάζιος. 
Ήρθες να μείνεις ως το θάνατο 
με πορφυρές ανταύγειες απʼ τα μέλη 
ρώτησα μα δεν έμαθα που βρήκες το σκοτάδι 
σε μυστικά ρυάκια κλειδώνεις τον ήχο σου 
μόνη με την εκρηκτική φωνή της σιωπής. 
Ήρθες να μείνεις ως το μακρινό χάραμα 
σώματα πέρασες ακόμη ταξιδεύεις. 
Εγώ δεν έζησα κι η ομορφιά της Αττικής είνʼ όλο το ταξίδι μου. 
Σε τόσους καημούς τραγουδώντας 
δεν ξέρω τʼ όπλο της λησμονιάς.

(Νίκος Καρούζος, Ποιήματα, εκδ. Ίκαρος)

Πηγή: Homo Universalis

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου