Translate

Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2016

Ανδρέας Κάλβος - Η Βρεττανική μούσα


Ηλιοβασίλεμα σε νησί.

α´.
Ἐὰν τὰ ποσειδώνια
 κύματα, τὸν αὐθάδη
 ναύτην ἀπομακρύνωσιν
 ἀπὸ τὴν πάτριον νῆσον του
 πρὶν ἔλθῃ ἡ νύκτα·   5

β´.
Μὲ᾿ ψυχὴν πικραμένην
 ὀρθὸς ἐπὶ τὴν πρύμνην
 βλέπει ἐπάνω εἰς τὴν θάλασσαν
 τὴν ἡσυχίαν χυμένην
 καὶ ἐσπέριον σκότος·   10

γ´.
Βλέπει τὰ περιπόθητα
 βουνὰ καὶ τὰ χωράφια
 τῆς γλυκερᾶς πατρίδος
 κεχρυσωμένα ἀκόμα
 ἀπότον ἥλιον.   15

δ´.
Ἀλλ᾿ ἤδη εἰς τὰ ἐρεβώδη
 λουτρὰ βαθέα τῆς δύσεως
 τοῦ λαμπροῦ βασιλέως
 τῶν ἀέρων ἐβούτησεν
 ἡ ἐσχάτη ἀκτίνα.   20

ε´.
Καὶ ἀλλάζει, ἰδού, ἀμαυρόνεται
 τῆς νήσου ἡ ράχη, ὡς πρόσωπον
 νέας, ὀρφανῆς παρθένου,
ὑγρὸν ὑπότο σύγνεφον
 τῆς δυστυχίας·   25

ς´.
Τὰ λυπημένα ὀμμάτια του
 τότε ἂν σηκώσῃ ὁ ναύτης,
βλέπει ἐπάνω εἰς τὴν χώραν του
 τρέμον καὶ μεσουράνιον
 τὸ πρῶτον ἄστρον.   30

ζ´.
Οὕτως ἂν χάσῃ ὁ ἄνθρωπος
 τὸ φῶς, καὶ τὸν σκεπάσῃ
 μακάριον σκότος, βλέπομεν
 ἐπ᾿ αὐτὸν ἀνατέλλον
 ἄστρον ἐλπίδος.   35

η´.
Ὦ Εὕρων· ὦ θεσπέσιον
 πνεῦμα τῶν Βρεττανίδων,
τέκνον μουσῶν καὶ φίλε
 ἄμοιρε τῆς Ἑλλάδος
 καλλιστεφάνου.   40

θ´.
Πλεγμένα μὲ᾿ τὰ φύλλα
 τοῦ μυστικοῦ Ἑλικῶνος
 τῆς Ὑγιείας τὰ ρόδα
 χθὲς θαυμασίως ἐστόλιζον
 τὴν κεφαλήν σου.   45

ι´.
Χθὲς τὸν οὐράνιον ἔτρεχε
 δρόμον ὁ ἤλιος· χύνων
 τὰς πλέον λαμπρὰς ἀκτῖνας
 τὸ μέτωπόν σου ἀντέστραπτεν
 ὡς ἀθανάτου.   50

ια´.
Σήμερον κεῖσαι, ὡς εὔφορος
 πολύκλωνος ἐλαία
 ἀπότο βίαιον φύσημα
 σκληρῶν ἀνέμων κεῖται
 ἐκριζωμένη.   55

ιβ´.
Σήμερον κεῖσαι, ὦ Εὕρων.
Καὶ ποὺ τὰ ἔνθεα ἔπη,
ποὺ εἶναι τώρα τὰ σύμμετρα
 πτερόεντα φωνήεντα
 καστάλιε κύκνε;   60

ιγ´.
Θαυματουργοὶ φυσήσατε
 πνοαὶ τοῦ παραδείσου·
σηκώσου, ὦ Εὕρων, τίναξον
 μακρὰ ἀπόσε τὸν ἄωρον
 μόρσιμον ὕπνον.   65

ιδ´.
Ἰδοὺ τῆς μουσοτρόφου
 Εὐρώπης τὰ ὑπερέχοντα
 ἔθνη ἀκόμα προσμένουσιν,
ἀκόμα τὴν φωνήν σου
 ἐπιθυμοῦσιν.   70

ιε´.
Ἰδοὺ ἡ Ἑλλάς σου ἑτοίμασεν
 ὄχι τὸν χρυσὸν κύκλον
 τὸν τοὺς κροτάφους φλέγοντα
 τῶν ἀργῶν βασιλέων
 ἢ τῶν τυράννων·   75

ις´.
Ἀλλὰ στέφανον ἕτερον,
στολὴν ἔνδοξον, ἔντιμον,
ἀξίαν νοὸς δικαίου,
ἀνδρὸς ἀξίαν γενναίου
 φιλελευθέρου·   80

ιζ´.
Στέφανον αἰωνίων
 κλάδων ἀφθάρτων, λάμποντα
 ὄχι διὰ τοὺς κροτοῦντας
 ποιητὰς τὸ μονόχορδον
 τῆς κολακείας·   85

ιη´.
Ἀμὴ διὰ σὲ τὸν εὔτολμον
 λειτουργὸν τῶν παρθένων
 Ἐλικωνίων· φιλοῦσιν
 ἡ Μοῦσαι χεῖρα ἀμίαντον
 καὶ ὑψηλὸν πνεῦμα.   90

ιθ´.
Σὲ ἡ Ἑλλὰς εὐγνώμων
 ὡς φίλον μεγαλόψυχον
 ζητεῖ νὰ στεφανώσῃ,
ὡς παρηγορητήν της,
ὡς εὐεργέτην.   95

κ´.
Σηκώσου ὦ Εὕρων... φίλε
 σηκώσου... λάβε, ὦ μέγα,
λάβε τὸ δῶρον, ὕμνησον
 τοῦ σταυροῦ τοὺς θριάμβους
 καὶ τῆς Ἑλλάδος·   100

κα´.
Αἴ! τῶν θνητῶν ἡ ἐλπίδες
 ὡς ἐλαφρὰ διαλύονται
 ὄνειρα βρέφους· χάνονται
 ὡς λεπτὸν βόλι εἰς ἄπειρον
 βάθος πελάγου.   105

κβ´.
Ὁ Εὕρων κεῖται ὡς κρίνος
 ὑπότο βαρὺ κάλυμμα
 ἀθλίας νυκτός· ἡ αἰώνιος,
ὦ λύπη, τὸν ἐσκέπασε
 μοῖρα θανάτου.   110

κγ´.
Ἀνὴρ κατὰ τὸν φύσεως
 νόμον τὸν ἄνδρα κλαίω·
δὲν χύνονται τὰ δάκρυα
 ματαίως ἐπὶ τὸν τάφον
 τῶν εὐδοκίμων.   115

κδ´.
Ὅτι ἂν φθαρτὸν τὸ σῶμα
 πέση, καὶ τ᾿ ἄυλον πνεῦμα
 τῶν ἀγαθῶν καὶ ἡ φήμη
 νικήσουν ὡς ἡ ἀλήθεια
 τὸ ἀένναον μέλλον·   120

κε´.
Ἂν χωριστῆ, μετέωρος
 ἐπὶ τὴν δέλφιον πέτραν
 ἀστράψη ἡ λύρα, καύχημα
 Ἄγγλων καὶ χαρμοσύνη
 Ἀγηνορίδων·   125

κς´.
Ἡμεῖς ὅμως χηρεύομεν.
Τὰς θλίψεις θεραπεύει,
καὶ ἄγει ὁ θρῆνος εἰς ἅμιλλαν
 ἀρετῆς τὴν φιλόδοξον
 σπορὰν τοῦ ἀνθρώπου.   130

Διαβάστε επίσης: Ανδρέας Κάλβος
Πηγή: Βικιθήκη
 

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου