Πατ Πάρκερ - Έχεις προσπαθήσει ποτέ να κρυφτείς;

Από
Πατ Πάρκερ


Έχεις προσπαθήσει ποτέ να κρυφτείς; 

σε μία ομάδα

γυναικών 

να κρύψεις τον εαυτό σου 

να γλιστρήσεις ανάμεσα στο παρκέ 

να συρθείς μακριά, σου λέω,

μακριά από αυτό το δωμάτιο 

& την αδελφή σου 

πριν συνειδητοποιήσει 

πόσο Μαύρη εσύ 

πόσο λευκό το μυαλό της 

να γλιστρήσει το βλέμμα 

κάτω 

μακριά από τις άλλες Μαύρες 

φοβάσαι 

ένα συναπάντημα των ματιών 

& ο πόνος θα διέτρεχε την απόσταση ανάμεσά σας 

θα άλλαζε καταπώς το γάλα γίνεται βούτυρο 

τη σιωπηλή οργή. 

ΑΔΕΛΦΗ! το πόδι σου είναι ελαφρύτερο, 

αλλά πατάει ακόμα τον λαιμό μου. 


Διαβάστε επίσης: Pat Parker 
Πηγή: ΤΕΦΛΟΝ
Location: Χιούστον, Τέξας, Ηνωμένες Πολιτείες

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου

Διαβάστηκε περισσότερο τον τελευταίο μήνα

Γκυστάβ Κουρμπέ

Από
Εικόνα
Γκυστάβ Κουρμπέ   Ο Γκυστάβ Κουρμπέ (γαλ. Jean Désiré Gustave Courbet , 10 Ιουνίου 1819 - 31 Δεκεμβρίου 1877) ήταν Γάλλος ζωγράφος, μια από τις επιβλητικότερες μορφές της Γαλλικής τέχνης του 19ου αιώνα. Θεωρείται από τους πρωτεργάτες του Ρεαλισμού. Συνέβαλε επίσης στη μετέπειτα εξάπλωση του Ιμπρεσιονισμού, καθώς υποστήριξε την δημιουργική ελευθερία του καλλιτέχνη, τάχθηκε υπέρ της αυτονομίας του και προώθησε τις εκθέσεις τους. Στους πίνακές του φιλοτέχνησε μια σειρά από εντυπωσιακά έργα, με εικόνες και από την αγροτική ζωή, πράγμα που τον χαρακτήρισε κι ως επαναστατική μορφή, ειδικά όταν πήρε μέρος στη Γαλλική Κομμούνα του 1871. Με το τέλος της Κομμούνας συνελήφθη, δημεύτηκαν οι πίνακές του κι έπειτα εξορίστηκε και πέθανε στην Ελβετία. Βιογραφικό Γεννήθηκε στο μικρό αγροτικό χωριό Ορνάν (Ornans), κοντά στην Μπεζανσόν του Νομού Φρανς-Κοντέ (Franche-Compté) το 1819, από εύπορους αγρότες και πήρε τη βασική του εκπαίδευση εκεί. Το 1837 ξεκινά...
Read more »

Νίκος Καμπάς - Η λίμνη

Από
Εικόνα
Ήταν προχθές κορίτσια στο χορό όλα λουλούδια, όλα μυρωδιά, αχ! τ’ αγαπούσα όλα, και θαρρώ και γι’ άλλα τόσα μού’μενε καρδιά.     Το κρίμα μου το λέγω, δεν μπορώ ατάραχος να δω την ομορφιά. Αχ! με της λίμνης μοιάζω το νερό που ό,τι περνά αφήνει ζωγραφιά.     Μ’ αν ζωγραφίζ’ η λίμνη καθετί, περνάει αυτό κι’ η ζωγραφιά περνά. Και μοναχά του ουρανού κρατεί τη ζωγραφιά πιστά, παντοτινά.     Άφησε όλοι να με λεν τρελό και μη σε μέλλει, αγάπη μου χρυσή. Αν είμαι λίμνη, μ’ όλες αν γελώ, ο ουρανός της λίμνης είσ’ εσύ. Διαβάστε επίσης: Νίκος Καμπάς Πηγή
Read more »

Αλέξανδρος Βλαχιώτης - Όραμα - Ένωση

Από
Εικόνα
...Σκέψου τον άνθρωπο, στο κέντρο εσύ. Αγγίζεις του χρόνου την ύλη. Οι ώρες καράβι. Στον χρόνο ταξιδεύεις. Της ζωής ο ποταμός, χείμαρρος ορμητικός. Δροσίζουν τα μελτέμια τη φωτιά. Ο χειμώνας δρόμος μυστικός. Ανηφόρα ή ψευδαίσθηση, στη γη σε κρατά με αόρατα δεσμά. Ανέμου οράματα. Μυσταγωγία σε δείπνο φανερό. Ελαφρύς... ένωση βροχής. Αναβλύζουν οι πηγές τ' όνομα σου. Δίνεις νόημα στου διαβάτη το δρόμο... Το ποίημα περιλαμβάνεται στο "Ανθολόγιο Ποιήσεως" Φθινόπωρο 2016 των εκδόσεων Όστρια. Αλέξανδρος Β.
Read more »

Μάριο Μπενεδέτι - Τὸ ἄλ­λο Ἐ­γὼ

Από
Εικόνα
   Μάριο Μπενεδέτι  Επρόκειτο γιὰ ἕ­ναν συ­νη­θι­σμέ­νο νε­α­ρό: τὰ παν­τε­λό­νια του ἔ­κα­ναν πάν­τα γό­να­τα, δι­ά­βα­ζε εἰ­κο­νο­γρα­φη­μέ­να πε­ρι­ο­δι­κά, ἔ­κα­νε θό­ρυ­βο ὅ­ταν ἔ­τρω­γε, ἔ­βα­ζε τὸ δά­χτυ­λο στὴ μύ­τη του, ρο­χά­λι­ζε ὅ­ταν τὸν ἔ­παιρ­νε ὁ ὕ­πνος, τὸν ἔ­λε­γαν Ἀρ­μάν­το. Συ­νη­θι­σμέ­νο σὲ ὅ­λα ἐ­κτὸς ἀ­πὸ ἕ­να πράγ­μα: εἶ­χε ἄλ­λο Ἐ­γώ.       Τὸ ἄλ­λο Ἐ­γὼ κοι­τοῦ­σε μὲ μιὰ δό­ση ποί­η­σης στὴ μα­τιά, ἐ­ρω­τεύ­ον­ταν ἠ­θο­ποι­ούς, ἔ­λε­γε ψέ­μα­τα μὲ ἐ­πι­φύ­λα­ξη, συγ­κι­νοῦν­ταν τὰ δει­λι­νά. Τὸν νε­α­ρὸ τὸν ἀ­νη­συ­χοῦ­σε πο­λὺ τὸ ἄλ­λο του Ἐ­γὼ καὶ τὸν ἔ­κα­νε νὰ νι­ώ­θει ἄ­σχη­μα μπρο­στὰ στοὺς φί­λους του. Ἀ­π’ τὴν ἄλ­λη πλευ­ρά, τὸ ἄλ­λο Ἐ­γὼ ἦ­ταν με­λαγ­χο­λι­κὸ καὶ ἐ­ξαι­τί­ας αὐ­τοῦ ὁ Ἀρ­μάν­το δὲν μπο­ροῦ­σε νὰ εἶ­ναι ὅ­σο ἀ­γροῖ­κος θὰ ἤ­θε­λε.      Ἕ­να ἀ­πό­γευ­μα ὁ Ἀρ­μάν­το γύ­ρι­σε σπί­τι κου­ρα­σμέ­νος ἀ­πὸ τὴ δου­λειά, ἔ­βγα­λε τὰ πα­πού­τσια, κού­νη­σε ἀρ­γὰ τὰ δά­χτυ­λα τῶν πο­δι­ῶ...
Read more »

Γεώργιος Δροσίνης - Ὁ βιολιστής

Από
Εικόνα
Ἦταν ἕνας βιολιστὴς μὲ παρδαλὰ ροῦχα καὶ μὲ ὑψηλὸ σκοῦφο. Στὸ λαιμό του κρατοῦσε σφιγμένο τὸ βιολί του καὶ μὲ τ᾿ ἄλλο χέρι τὸ δοξάρι. Κουρδιζόταν κι ἔπαιζε σὰν ἀληθινὸς βιολιστής. Κι ὅμως δὲν ἦταν ἀληθινός. Ἦταν ἀπὸ ξύλο. Ἀπὸ ἕνα πολὺ σπάνιο ὅμως ξύλο: τὸ ξύλο τῆς Ἀγάπης. Τί εἶναι αὐτὸ τὸ ξύλο κι ἀπὸ τί δένδρο κόβεται δὲν ξέρω. Ξέρω μόνο πὼς κάθε τί τὸ καμωμένο ἀπὸ τέτοιο ξύλο μπορεῖ ν᾿ ἀγαπήση σὰν ζωντανὸς ἄνθρωπος. Ὁ βιολιστὴς ἅμα ἦρθε στὸν κόσμο ἐτυλίχθηκε μέσα σὲ χαρτί, ἐκλείσθηκε σὲ χονδρὸ κουτὶ κι ἐστάλη σ᾿ ἕνα ἐμπορικὸ γιὰ νὰ πουληθῆ σὰν νὰ ἦταν σκλάβος ὁ κακόμοιρος. Ὁ ἔμπορος τὸν ἔβαλε στὴν βιτρίνα. Ἐκεῖ τὸν ἔβλεπαν οἱ διαβάτες καὶ ἔβλεπε κι αὐτός, χωρὶς νὰ καταλαβαίνουν ἐκεῖνοι ὅτι ἦταν κρυμμένη ζωὴ στὸ ἄψυχο ξύλο. Ὁ ἔμπορος κάποτε τὸν ἐκούρδιζε καὶ τότε πιὰ μαζευόταν κόσμος πολύς, πρὸ πάντων παιδιά, κι ἄκουαν μὲ θαυμασμὸ τὴ γλυκειὰ φωνὴ τοῦ βιολιοῦ του. Κι αὐτὴ ἡ φωνὴ εἶχε κάτι ξεχωριστό, κάτι ποὺ ἔφτανε ὡς τὴν καρδιά. Ὅλο ἐνόμιζαν πὼς ὁ τεχνίτης εἶχε ἐπιτύχει τὴν μη...
Read more »

Τέλλος Άγρας - Τῆς ζωῆς τὰ ρόδα

Από
Εικόνα
 Νά το, ἀψηλὰ κι ἀπὸ μακρυά, τὸ παραμύθι τοῦ βορριᾶ! μὲς τὰ τετράγωνα τὰ μόνα τὸ παραμύθι τοῦ χειμῶνα. Κι ἐγὼ τοῦ δρόμου τὸ θολὸ τὸ μαῦρο σύννεφο φιλῶ κι εἶμαι, στὰ τρίστρατα τὰ μόνα τὸ παραμύθι τοῦ χειμῶνα. Νά το ἀψηλά, νά το μακρυὰ τὸ παραμύθι τοῦ βορριᾶ! Ποῦ θά ῾βρω ἐδῶθε, ἄχ! πές μου ξένε, τὴ ζέστα, ἀγάπη ποὺ τὴ λένε; Ἐγὼ ποὺ χρόνια κατοικῶ τὸν δρόμο τὸν ἀγερικό, πρώτη φορὰ εἶναι ποὺ φοβᾶμαι μὲ τὸ χειμῶνα ἀπόψε νά ῾μαι... πρώτη νά φορὰ νὰ πιστευτῶ τέτοιο ἀκριβό, τέτοιο γραφτὸ τὸ πῶς ἡ μοῖρα μ᾿ ἔχει κάμει μιὰ πεταλούδα γιὰ τὸ τζάμι. Μὰ ἰδές: Γοργὸ κι ἀληθινὸ κορίτσι βγῆκε ἀπ᾿ τὸ στενὸ μὲς τὸ φουστάνι ὁποῦ ἀναδεύει τὰ δυό της πόδια ἀνακατεύει, γυμνὰ δυὸ πόδια καὶ χυτὰ καὶ μὲ τί τέχνη εἶναι χτιστά, καθὼς ὁ ἀγέρας τὰ ξεντύνει, μὲ τί χαρὰ κι ἐμπιστοσύνη! Σὰν τὸ πουλὶ ποὺ ἀναπηδᾷ ἀπὸ κλαδὶ σ᾿ ἄλλα κλαδιά, ἐχάθηκε ὡς νὰ ξεπρο...
Read more »

Ντέιβιντ Χιουμ - Μέρος II/Διάλογοι για τη Φυσική Θρησκεία

Από
Εικόνα
Ντέιβιντ Χιουμ   I Όπου ο Δημέας μεταφέρει τη συζήτηση από το θέμα της υπάρξεως σ' αυτό της φύσεως του θεού και ο σκεπτικισμός του Φίλωνος συμμαχεί με το θεολογικό αποφατισμό του Δημέα -- Οφείλω να ομολογήσω, Κλεάνθη, είπε ο Δημέας, ότι τίποτε δεν μπορεί να με εκπλήξει παραπάνω από το φως, κάτω από το οποίο έχεις όλη την ώρα τοποθετήσει αυτή τη συζήτηση. Από την όλη κατεύθυνση της ομιλίας σου θα νόμιζε κανείς ότι υπεστήριζες την ύπαρξη του Θεού εναντια στις μωρολογίες των αθεϊστών και των απίστων· και αναγκάσθηκες να γίνεις ένας πρωταθλητής γι' αυτή τη θεμελιώδη αρχή κάθε θρησκείας. Αλλά τούτο, ελπίζω, δεν είναι κατά κανένα τρόπο το θέμα μεταξύ μας. Ουδείς άνθρωπος, ουδείς άνθρωπος, τουλάχιστο με κοινό νου, είμαι πεπεισμένος, αμφέβαλε ποτέ σοβαρά για μιαν αλήθεια τόσο βέβαιη και αυταπόδεικτη. Το ερώτημα δεν είναι σχετικά με την ΥΠΑΡΞΗ, αλλά με τη ΦΥΣΗ του ΘΕΟΥ. Αυτή, ισχυρίζομαι, λόγω των αναπηριών της ανθρώπινης νοήσεως, πως είναι ολοκληρωτικώς ακαταν...
Read more »

Τζόναθαν Σουίφτ

Από
Εικόνα
Πορτραίτο του Τζόναθαν Σουίφτ από τον Charles Jervas *   Ο Τζόναθαν Σουίφτ (Jonathan Swift, 30 Νοεμβρίου 1667 – 19 Οκτωβρίου 1745) ήταν Ιρλανδός σατιρικός, δοκιμιογράφος, πολιτικός αρθρογράφος, ποιητής και κληρικός στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Πατρικίου στο Δουβλίνο. Ο Τζόναθαν Σουίφτ γεννήθηκε στο Δουβλίνο και σπούδασε στο Τρίνιτι Κόλετζ. Έφυγε το 1689 για την Αγγλία αλλά επέστρεψε το 1694, αφού απέτυχε ως πολιτικός. Πίσω στην πατρίδα του εντάχθηκε στην Εκκλησία και έγινε πρωτοπρεσβύτερος του Αγίου Πατρικίου το 1713. Παράλληλα με τα εκκλησιαστικά καθήκοντά του, ο Σουίφτ ήταν ένας χαλκέντερος πολιτικός σχολιαστής. Το γνωστότερο έργο του, «Τα ταξίδια του Γκιούλιβερ», μια φανταστική περιήγηση σε χώρες γιγάντων και νάνων, περιέχει μία πικρή σάτιρα και ανελέητη κριτική για τη σύγχρονή του κοινωνία και τις αγγλοϊρλανδικές σχέσεις. Η προσωπική ζωή του και ιδιαίτερα η φιλία του με δύο νεότερες γυναίκες, την Έστερ Τζόνσον (γνωστότερη ως Στέλλα) και την Έστερ Βάνομρι...
Read more »

ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ - ΒΕΛΛΟΥ - Θα γίνω Ρίτσος και βάλε

Από
Εικόνα
{Θα γίνω Ρίτσος και βάλε} αυτό είπε ο ανόητος, κάτι στίχους έψαχνε στα όνειρα του τα βλακώδη, λίγη χαρά να νοιώσει. Δεν ήταν ούτε καν ιππότης απάντηση να δώσει... Είναι της τέχνης δυστυχία, ψεύτικος είναι γιαλαντζί, τι να του πει κανείς, σε αγωνιώδεις λέξεις, πνίγηκε ο δυστυχής... Κανένα δεν συμφέρει στίχους ξένους να κλέβει. κι όποιος μορφασμούς κάνει, ας πνίγει σε ποίησης βάθη. Οι στίχοι του ας γίνουν στάχτη, φόβος να τον πιάσει. Με σκληρό τρόπο να μάθει ότι κλεμμένοι στίχοι, δεν θα έχουν τύχη, στον χρόνο ψεύτης, ποτέ δεν έχει κρατήσει. Ξεχασμένοι θα μείνουν, οι δικοί του στίχοι..., Τον μέγα Ρίτσο σε δέκα του ζωές, όσο και να προσπαθήσει, ότι και να κάνει, δεν τον φτάνει, μην θε να μας τρελάνει... ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ - ΒΕΛΛΟΥ
Read more »

Χόρχε Μπουκάι - Ο κισσός και η βελανιδιά

Από
Εικόνα
Στον κήπο ενός παλιού, εγκαταλελειμμένου σπιτιού, φύτρωσαν την ίδια μέρα ένας κισσός και μια βελανιδιά. Ο πρώτος κατάλαβε αμέσως πως ο δρόμος του ήταν ο ουρανός και προορισμός του ο ήλιος, χάρη στον οποίο γεννήθηκε. Έπρεπε να αφιερώσει όλο του το είναι για να στραφεί προς το φως. Και, πιστός στην απόφασή του, σύρθηκε με λίγη αηδία μέχρι τον τοίχο, τον μοναδικό τοίχο του παλιού σπιτιού που στεκόταν όρθιος, κι άρχισε να σκαρφαλώνει πάνω του. Ο δεύτερος βλαστός, της βελανιδιάς, αισθάνθηκε πως χρώσταγε την ύπαρξή του στη γη, το νερό και τα ορυκτά που τον είχαν θρέψει στις πιο σκοτεινές του μέρες. Ήξερε πως χρειαζόταν τον ήλιο, αλλά, για να μπορέσει να στρέψει τα κλαδιά του προς αυτόν, έπρεπε πρώτα να φτιάξει ένα σταθερό κορμό, που πάνω του θα αναπτύσσονταν τα κλαδιά. Η διαίσθησή του, του έλεγε πως πρώτα χρειαζόταν σταθερές ρίζες. Για κάποιον καιρό, οι δύο νεοφερμένοι κάτοικοι του κήπου αφιερώθηκαν ο καθένας με τον τρόπο του στην ανάπτυξή τους. ...
Read more »