Στιχοποιήματα και κείμενα

Τα πάντα υπάρχουν την ίδια στιγμή Δεν έχει σημασία πόσο χρήμα έχεις Γίνεται ανεπαίσθητα τώρα Το έργο Μπορώ να γευτώ τροφή αφάγωτη Που θα βρω Στην επόμενη πόλη Σ’ αυτό το όνειρο Μπορώ να νιώσω τις σιδηροτροχιές Σαν λουκούμια Δεν μπορώ να διακρίνω τη διαφορά Μεταξύ πνευματικού και πραγματικού Συμβαίνουν τα πάντα Αυτό δεν θα πάψει Θα ‘ναι καλό Το χρήμα που ήταν να ξοδευτεί Για τον τρίτο κόσμο, ξοδεύτηκε ήδη Για τον Μελλοντικό Χρόνο Για τη Θάλασσα μπροστά μας Και η θάλασσα γυρίζει πίσω προς τα σένα Και δεν γλιτώνεις Όταν είσαι ψάρι Τα δίχτυα της καλοκαιρινής μοίρας. Μετάφραση: ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΕΙΒΑΔΑΣ Διαβάστε επίσης:  Τζακ Κέρουακ , Γενιά Μπητ...

Το δέρμα μου σκίζεται,  καθώς το φίδι μέσα μου ποθεί,  σαν να μην έφαγε χώμα αρκετό,  την πείνα του να σβήσει με περισσότερη γη.  Σέρνομαι ανάμεσα στα χόρτα και στα χαλίκια,  απόμερα πεινασμένος και γεμάτος όρεξη να φάω αυτό που πάντα έτρωγα: εσένα, τροφή των φιδιών, εσένα γη!  Μετάφραση: Αλέξανδρος Σ. Αλεξάνδρου   Πηγή:  24 γράμματα Διαβάστε επίσης: Φρίντριχ Νίτσε

O Ζαν ντε Λα Φονταίν - και Λαφονταίν απλώς στην ελληνική βιβλιογραφία (Jean de La Fontaine, 8 Ιουλίου 1621 - 13 Απριλίου 1695), ήταν Γάλλος ποιητής, περίφημος για τους Μύθους του.   Βιογραφία Από ευκατάστατη αστική οικογένεια άρχισε θεολογικές σπουδές τις οποίες εγκατέλειψε χάριν της Νομικής. Έγινε δικηγόρος αλλά το πάθος του ήταν η λογοτεχνία. Παντρεύτηκε και χώρισε πολύ γρήγορα και προσκολλήθηκε μετά στον πανίσχυρο υπουργό του Λουδοβίκου ΙΔ΄ Φουκέ, για τον οποίο έγραφε υμνητικά ποιήματα. Μετά την πτώση του Φουκέ, ο ονειροπόλος, αφηρημένος και επιπόλαιος Λα Φονταίν έζησε μέχρι το τέλος της ζωής του ως παράσιτος σε μέγαρα φιλόμουσων ευγενών (είκοσι χρόνια, σχεδόν ως τον θάνατό του, στο μέγαρο της μαντάμ ντε Σαμπλιέρ). Το 1684 εξελέγη μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας και πήρε μέρος στην Διαμάχη των Αρχαίων και των Συγχρόνων (Querelle des Anciens et des Modernes) τασσόμενος με το μέρος των «Αρχαίων».   Έργα Οφείλει την δόξα του στους Μύθους το...

Ο Αρλεκίνος και η Κολομπίνα Η κομέντια ντελ άρτε ( Commedia dell'arte ) είναι η ονομασία της λαϊκής ιταλικής αυτοσχεδιαστικής κωμωδίας η οποία ήταν δημοφιλής μεταξύ του 16ου και του 18ου αιώνα και έγινε σύντομα αγαπητή και έξω από τα σύνορα της Ιταλίας. "Commedia dell’arte" σημαίνει η κωμωδία της τέχνης, όχι με την έννοια της καλλιτεχνίας αλλά με αυτήν της τεχνικής και του επαγγελματισμού, η κωμωδία δηλαδή που δημιουργείται από "τεχνίτες" –επαγγελματίες ηθοποιούς σε αντίθεση με τους ερασιτέχνες της λόγιας κωμωδίας. Επρόκειτο για ένα σύνολο λαϊκών θεατρίνων που, δημιουργώντας μόνοι τους το κοστούμι, τη μάσκα, τις ιδιαιτερότητες της φωνής τους και τη στάση του σώματός τους, έπλαθαν τους χαρακτήρες της. Στηριζόταν κατά βάση στον ηθοποιό και στον αυτοσχεδιασμό του παρά στο συγγραφέα. Οι περισσότεροι ηθοποιοί έπρεπε άλλωστε να διαθέτουν ιδιαίτερη ευλυγισία και ικανότητα στο χορό. Επίσης ήταν ένα από τα πρώτα θεατρικά είδη που συμπεριέλαβε στο θία...

    dream light

ΝΑ ΣΟΥΝ ΕΝΑ ΣΥΝΝΕΦΟ Να σουν ένα σύννεφο να μπαινες στα μάτια μου τ' άστρα να μου έκρυβες και τον ουρανό να σουν ένα σύννεφο μπρος στα σκαλοπάτια μου να κρατάς τον άνεμο και τον κεραυνό. Να παιρνα το δάκρυ σου και να το ζωγράφιζα να παιρνα το βλέμμα σου το κυματιστό να παιρνα τα λόγια σου και να τα ψιχάλιζα στο τραγούδι της βροχής το ψιθυριστό. Να σουνα μια θάλασσα να μετράω τα κύματα να μετράω τις αμμουδιές που χεις στο κορμί να σουνα μια θάλασσα που γυρεύει θύματα στο γαλάζιο σου βυθό να πεφτα με ορμή.. Να σουν ένα όνειρο που αρχίζει σήμερα και να σε αγκάλιαζα άστρο φωτεινό να μουνα ο έρωτας να σουνα η χίμαιρα και να ταξιδεύαμε ψηλά στον ουρανό… Γ. Μάγιατζης                       19-11-2015

  Υπάρχει αρκετή πανουργία, μίσος, βία και παραλογισμός στο μέσο άνθρωπο που αρκεί για να προμηθεύσει οποιονδήποτε στρατό μια οποιαδήποτε μέρα, και οι καλύτεροι στο φόνο είναι αυτοί που κηρύττουν εναντίον του, και οι καλύτεροι στο μίσος είναι αυτοί που κηρύττουν αγάπη, και οι καλύτεροι στον πόλεμο είναι τελικά αυτοί που κηρύττουν ειρήνη... Εκείνοι που κηρύττουν Θεό, χρειάζονται Θεό. Εκείνοι που κηρύττουν ειρήνη, δεν έχουν ειρήνη. Εκείνοι που κηρύττουν αγάπη, δεν έχουν αγάπη. Προσοχή στους κήρυκες. Προσοχή στους γνώστες. Προσοχή σ' εκείνους που όλο διαβάζουν βιβλία. Προσοχή σ' εκείνους που είτε απεχθάνονται τη φτώχεια,  είτε είναι περήφανοι γι' αυτήν. Προσοχή σ' εκείνους που βιάζονται να επαινέσουν  γιατί θα θέλουν επαίνους για αντάλλαγμα. Προσοχή σ' εκείνους που βιάζονται να κρίνουν,  φοβούνται αυτά που δεν ξέρουν. Προσοχή σ' εκείνους που αναζητούν τα πλήθη,  γιατί είναι ένα τίποτα μόνοι τους. Προσοχή στο μέσο άντρα. Τη μέση γυναίκα. Προσοχή στην ...

  Ο άνδρας είναι το ποιο εξυψωμένο των πλασμάτων.  Η γυναίκα είναι το πιο ύψιστο των ιδανικών. Ο εγκέφαλος παράγει το φως. Η καρδιά την αγάπη. Το φως γονιμοποιεί, η αγάπη ανασταίνει. Ο άνδρας είναι δυνατός στη λογική.  Η γυναίκα είναι ανίκητη με τα δάκρυα. Η λογική πείθει, τα δάκρυα συγκινούν. Ο άνδρας είναι ικανός για όλους τους ηρωισμούς.  Η γυναίκα για όλα τα μαρτύρια. Ο ηρωισμός εξευγενίζει. Το μαρτύριο ανυψώνει. Ο άνδρας είναι ένας κώδικας. Η Γυναίκα είναι Ευαγγέλιο. Ο κώδικας διορθώνει, το ευαγγέλιο τελειοποιεί. Ο άνδρας είναι ένας ναός, η γυναίκα είναι το ιερό. Μπροστά στο ναό αποκαλυπτόμαστε, μπροστά στο ιερό γονατίζουμε. Ο άνδρας σκέφτεται. Η γυναίκα ονειρεύεται. Το να σκέφτεσαι είναι να έχεις μια νύμφη στα κρανίο.  Το να ονειρεύεσαι είναι να έχεις ένα φωτοστέφανο στο μέτωπο. Ο άνδρας είναι ένας ωκεανός. Η γυναίκα είναι μια λίμνη. Ο ωκεανός έχει το μαργαριτάρι που στολίζει. Η λίμνη την ποίηση που θαμπώνει. Ο άνδρας είναι αετός που πετά. Η γυναίκ...

Η γιαγιά η καλή, μου έλεγε, -κι επέμενε πολύ-, "Μαθέ τέχνη και Άστηνε" -κι ας μην είναι κι η πιο καλή- και όταν πεινάσεις πιάστεινε, σα το έξυπνο πουλί Να είσαι τίμιο παλικάρι, και να 'νοιξεις σπίτι, για να μην κακοπέσεις κάτω από κανά ραδίκι. Έμαθα τέχνη το λοιπόν, έγινα μπογιατζής, να έχω θέα απ' τη σκαλωσιά και στα ψηλά, όσο να πεις. Κι έτσι βρήκα γκομενάκι περιωπής, πρώτο πράγμα-τεφαρίκι, με λίγο ψηλά τη μύτη. Βλέπεις, έχει ο μπαμπάς της μεγάλο σπίτι, -μια μικρή βίλα στην Εκάλη- έχει δρόμο ιδιωτικό, έχει κι ένα κανάλι, και στον κήπο αμολυτή, μια τίγρη απ' τη Βεγγάλη. Είναι η πισίνα του πάντα γεμάτη, γι' αυτό είναι η μάντρα του ψιλή, μη τηνε πιάνει μάτι. Ο μπαμπάς της ξέρει τέχνη λαμπρή, κι εμένα με φωνάζει "ασπριτζή". Χρήματα τοκίζει ολημερίς, μα γι' αυτό δε βγάζω άχνα, γιατί μου είπε "αν μιλάς πολύ, θα σε ρίξω στα πιράνχα". Τέλος πάντων, δε σκοτίζομαι πολύ, αφού έχω βολευτεί με τη μικρή. Αυτή είναι χο...

 Λιούις Κάρολ  O Τσαρλς Λούτγουϊτζ Ντότζσον (Charles Lutwidge Dodgson, 27 Ιανουαρίου 1832 - 14 Ιανουαρίου 1898), γνωστός περισσότερο με το ψευδώνυμο Λιούις Κάρολ, ήταν Άγγλος συγγραφέας, μαθηματικός, φωτογράφος και κληρικός. Ανάμεσα στα πιο δημοφιλή λογοτεχνικά έργα του είναι Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων και τα ποιήματα Το Κυνήγι του Φιρχαρία (The Hunting of the Snark) και Jabberwocky. Οικογένεια Η οικογένεια του ήταν Βορειοαγγλικής καταγωγής, ιδιαίτερα συντηρητική, διατηρώντας παραδοσιακά ισχυρούς δεσμούς με την Αγγλικανική Εκκλησία. Η πλειοψηφία των προγόνων του, προέρχονταν από την μεσαία ή ανώτερη τάξη, καταλαμβάνοντας συχνά θέσεις στην εκκλησία και στο στρατό. Ο προπάππους του υπήρξε επίσκοπος, ενώ ο παππούς του ήταν αρχηγός του στρατού, όταν πέθανε το 1803 εν ώρα μάχης. Ο πατέρας του είχε ιδιαίτερη κλίση στα μαθηματικά, ωστόσο απέρριψε το ενδεχόμενο να ακολουθήσει μία ακαδημαϊκή σταδιοδρομία, επιλέγοντας το ρόλο του εφημέριου. Υπήρξε ενεργό μέλος της Αγγλικανικής εκκ...